Gisteren een boek gekocht geschreven door Jonathan Lethem, waarin hij in verschillende verhalen vertelt hoe populaire cultuur met zijn jeugd verweven was en hoe het zijn uitkijk op het leven heeft beinvloedt.

Die zin klinkt moeilijker dan het is. Voorbeeld: hijzelf schrijft over hoe Ford’s The Searchers hem heeft doen realiseren wat een film als Wong’s Chungking Express voor mij gedaan heeft: het besef dat je een uniek wezen bent, met een eigen plek en kijk op de wereld, die niet noodzakerlijkerwijs strookt met iedereen om je heen. Hoe het ook, vooral in het begin, onbegrijpelijk is dat niet iedereen ziet wat jij ziet. Dat wordt later, als je dat eenmaal doorhebt, alleen maar erger en erger: wat je eerst niet zag, kom je als een soort psychologisch priming proces, nu overal tegen; een wederkerend patroon dat je constant overal in terugziet – het onbegrip, en, je vermoedt, welhaast een vorm van sabotage, om te weigeren in te zien hoe mooi kunst, het leven is.

Maeda zei dat kunst de wetenschap van het genieten van leven is. En als je merkt dat mensen dat niet inzien en waar je constant met je neus op gedrukt wordt, leidt dat tot een proces dat je individualisering op gang brengt, omdat je beseft dat je je eigen mening hebt – je geeft om iets, verdedigt het hartstochtelijk, terwijl anderen je vragen ‘waarom?’, het uitlachen, aanvallen, en dus stel je jezelf onvermijdelijk de vraag waarom je de moeite doet om voor deze film op te komen, gevolgd door de vraag waarom je dan ook voor (althans dit deel van) de mensheid opkomt, probeert uit te leggen dat wat ze missen, monumentaal in al zijn detail is. Eerst is het vrij eenzaam – het besef dat je anders bent – maar de momenten waar je een gelijkgezinde ziel vindt die begrijpt, begrijpt, waar je het over hebt – dat zijn de momenten die het verschil uitmaken.

Kanttekening: ik merk dat het me meer moeite kost om een behoorlijke Nederlandse zin te schrijven. Ga maar eens vaker in deze taal bloggen (integratie enzo).